Ernesto’s Klaaguurtje #6

Het is weer een tijdje geleden dat ik een klaaguurtje heb geschreven, dus het is weer de hoogste tijd om eens de teugels aan te trekken en lekker wat heerlijk zaniken. Om in een heerlijke flow van negativiteit te komen, heb ik soms bijzonder weinig nodig. Neem de laatste twee games die ik gespeeld en gerecenseerd heb in het positieve voorbeeld Horizon: Zero Dawn en het negatieve voorbeeld Senran Kagura: Estival Versus. Hier kom ik meteen met mijn thema van mijn klachten, observaties en ronduit absurde negatieve opmerkingen. Diversiteit en in dit geval vooral vrouwen in games. Met Mass Effect als aankomende game die ik ga spelen, heb ik het geluk om meer positiviteit te zien met dit onderwerp, maar Senran Kagura heeft mij genoeg getriggerd voor een klachtenparade.

Nja, klachtenparade, vooral verbazing. Laten we voor mij bij de basis beginnen. Is het moeilijk om diversiteit in games te creëren? Nee, zeker niet. Is het kwalijk dat er dus zo weinig van te vinden is in games? Jazeker. Maar ga diversiteit dan niet forceren. Als het verhaal gaat over een blanke Russische man ten tijde van Stalin, zal de kans niet zo groot zijn dat er een Latijns-Amerikaans iemand in voorkomt. Dan is het contextueel en vooral historisch gezien niet logisch. Alleen zonder enkele context, zoals vaak in games het geval is, en voornamelijk in een niet bestaande en/of futuristische wereld, is het toch raar dat er zoveel blanken mannen rondlopen. Dat neemt niet weg dat het niet moet kunnen, maar we praten nu zeker niet over een 50/50 ratio en dus zeker geen redelijke afspiegeling van de samenleving.

Dat maakt dan ook games als Gone Home en Life is Strange zo speciaal. Niet als in ‘moet je kijken hoe controversieel we wel niet zijn’, maar als in: we proberen een normaal verhaal te vertellen. Niet omdat een statement te maken, enkel als een verhaal. Dat is gelukkig ook terug te zien in Horizon: Zero Dawn. Aloy is een vrouwelijk hoofdpersonage, die stoeit met haar geslacht en haar titel als banneling in de wereld van de game. Dit wordt uitgelegd in de stammen waarin voornamelijk mannen jagen, en banneling zonder moeder gezien worden als verschrikkelijk. Logische, normale verklaringen voor haar beweegredenen en problemen dus. Daarnaast heb ik, misschien heel naïef en ongeïnformeerd van mij, nog nooit een game gezien waarin zoveel verschillende etniciteiten naast elkaar leven. Natuurlijk hebben de stammen problemen met elkaar, heeft ook deze wereld last van discriminatie en racisme, maar op een wereldse manier.  

In dit soort games ligt het oordeel dan ook bij de gamer. De gamer wordt dusdanig serieus genomen dat haar/zijn eigen mening kan worden geformuleerd. Dit is dan ook de enige manier om dit soort problemen en vooral tekort aan diversiteit op te lossen. Door het normaal te maken, en niet met veel bombarie aan te kondigen of weer te geven. Dit neemt dan ook niet weg dat je Horizon: Zero Dawn een verschrikkelijk schijt game kan vinden en Aloy een klote hoofdpersonage. Dit ligt allemaal in de vrijheid van de waarnemer en de ontvanger van het medium. Iets waar in mijn optiek veel games van kunnen leren.

Kijk dus naar Senran Kagura, zoals ook te lezen is in mijn recensie. Het complete ontbreken van context om schaars geklede dames op het scherm tentoon te spreiden is grotendeels verbazingwekkend. Nu ben ik totaal niet iemand die enkel gaat voor functioneel naakt, of vind dat vrouwen en mannen zichzelf zoveel mogelijk moeten bedekken. Maar dit is wel echt het tegenovergestelde van progressief. Gelukkig voor mij zijn dit soort games sowieso helemaal niet populair en krijgt het weinig aandacht, en is een game als Horizon een hele grote hit. Dat neemt niet weg dat er vele andere games zijn, die wel echt kunnen leren van het normaal bevolken van hun gamewerelden. Daarom kijk ik ook heel erg uit naar de nieuwe Mass Effect, ook om te kijken welke nieuwe volken, culturen, etc. ik nu weer kan vinden in de game. En hoe Bioware ervoor gezorgd heeft dat de conflicten en overeenstemmingen er tussen deze verschillende culturen en manieren van leven ze verzonnen hebben.

Nu is dit, eigenlijk zoals altijd, niet echt een klachtenparade geworden, en is het misschien allemaal een beetje te ‘moet je zien hoe goed progressiviteit is’. Maar toch vallen daar de klappen vaak, bij de mensen die dingen proberen te veranderen. Daarom is het mooi om te zien dat Guerrilla Games een middenweg heeft gevonden waarin alles zonder moraal en/of vingerwijzen wordt laten zien. Je hebt geen moment het idee dat Aloy een vrouw is om een punt te bewijzen. En dat is eigenlijk misschien ook mijn klacht in dit geval. Sowieso zijn er te weinig verschillende geslachten, culturen, denkbeelden te zien in games, maar dit moet ook niet geforceerd worden. Het is alleen merkwaardig als de wereld uit zoveel verschillen bestaat, het geen natuurlijke uitwerking heeft gehad op de verschillende media. Misschien zie ik dingen die helemaal geen probleem zijn, of misschien maken we grotere stappen dan ik denk. Laten we hopen dat beiden het geval zijn.

23 maart, 2017

Meepraten over dit artikel