The Evil Within 2

Informatie

Ontwikkelaar Tango Gameworks
Uitgever Bethesda Software
Releasedatum 13 oktober 2017
Gespeeld op Sony PlayStation 4
Platforms PlayStation 4, Xbox One, PC
Genres Third Person Action Survival

Horror games draaien natuurlijk om spanning. Achter elke hoek ligt de mogelijkheid tot een jumpscare en nare omgevingen en geluiden versterken dit gevoel alleen maar. Voordat er überhaupt begonnen kon worden aan The Evil Within 2 moest ik de grootste horror van alles trotseren: een niet meer werkende PlayStation 4.

Jup, zo begon dit avontuur en alvast excuses dat daarom de recensie wat laat is. Er waren wat problemen met de harde schijf van mijn PlayStation waardoor de game steeds vastliep, niet eens opstartte en uiteindelijk ervoor zorgde dat mijn PlayStation niet meer wilde opstarten! Na een paar dagen kloten heb ik er een andere harde schijf in gezet en loste de horror op als sneeuw voor de zon. Tijd om met de game te beginnen!

Sebastian Castellanos is weer terug. Na het overleven van Beacon Mental Hospital is hij aan nóg lager wal geraakt. Zijn dood gewaande dochter blijkt nog te leven en hij mag weer terug in de STEM-machine om zijn dochter terug te halen. STEM creëert een nepwereld in het brein van de zo gehete “Core”. Dit is de persoon in wiens hoofd het allemaal afspeelt. Klinkt lekker wazig of niet? Als je meer verduidelijking wilt stel ik je voor om eerst deel één te spelen. Hoewel geen vereiste, verduidelijkt het wel een hoop.

Doordat de game zich in STEM afspeelt hebben de ontwikkelaars creatief lekker hun gang kunnen gaan. Zo loop je door diverse omgevingen die vaak vlak voor je ogen gemanipuleerd worden en je zo een onheimelijk gevoel moeten geven. Dit werkt prima, want de game heeft een aantal zeer interessante set pieces die je mag gaan ontdekken en niet voor de gene met een zwakke maag. Toch heeft STEM ook wat nadelen in dit aspect, omdat de ontwikkelaars verhaal technisch gezien alles konden uitvoeren onder het mom van “het is toch geen echte wereld” wat toch echt in de weg zit van de geloofwaardigheid van het verhaal. Zo gebruik je computers die je teleporteren naar een ondergronds netwerk om rond te komen in Union, de stad waar het zich afspeelt, wat an sich nog wel kan. Je komt ook andere personages tegen in Union waarvan je niet weet aan welke kant ze nou precies staan. Ook hun motivatie wordt niet echt duidelijk onderbouwt. Het feit dat die zo maar komen of gaan komt natuurlijk door STEM, maar het is allemaal wel nét iets te toevallig waardoor je uit het verhaal getrokken wordt. Dat is jammer aangezien de game interessante cut scenes bevat die gebruik maken van ‘rare’ camerahoeken om de dramatiek te vergroten.

Het origineel had de stempel survivor horror en bij een tweede deel denk je daar uiteraard ook gelijk aan. Toch is dit niet helemaal correct. Zeker omdat de game meer exploratie kent. Het is zeker geen open wereld, maar Union is een stad die erom smeekt om onderzocht te worden. Er zijn zat huisjes te vinden waar je allerlei voorwerpen kunt vinden die je meer dan nodig gaat hebben wat gelijk één van de sterke punten is van de game. Je moet namelijk super zuinig doen met je resources aangezien vijanden niet zo maar dood te krijgen zijn; Tenzij je stealth gaat gebruiken. Stealth is optioneel is deze game, maar de game is wel opgebouwd met stealth in het achterhoofd. Zo zijn er overal muurtjes en dozen om achter te verschuilen en kan je met genoeg geduld altijd wel een moment afwachten waar je vijanden met een stealth kill kunt afmaken.

Door deze aanpak valt het horror aspect nog een beetje weg. De keren die ik écht schrok zijn op één hand te tellen en de grootste mindfuck (in ieder geval als je op de PlayStation 4 speelt), kwam nog van een side missie. Ja dat lees je goed, The Evil Within 2 heeft side missies. Je zou bijna denken dat je een RPG speelt aangezien je zowel Sebastian kunt upgraden met wat ik “hersenvocht” genoemd heb en zijn wapens met de wapenonderdelen die verspreid liggen. Toch is niets minder waar. De game is uiteindelijk meer third person stealth game geworden, maar dan met zeer obscene en nare omgevingen waar veel creativiteit in zit. Soms zit je namelijk in meer lineaire stukken en hier komt de ware zieke geesten van de ontwikkelaars naar boven. Dat hebben ze meer dan goed aan gedaan.

De balans tussen de open stukken en meer lineairdere stukken is ook een fijne wisseling van het tempo. Alleen de ‘ondergrondse’ gangen om naar andere delen van de stad te komen stonden me een beetje tegen. Deze omgeving was een beetje ongeïnspireerd en ik vraag me precies af waarom ze deze in de game hebben gestopt.

Hoewel ik vrij negatief ben over de game is niets minder waar. Ik heb de game met veel plezier doorgespeeld en hoewel de geloofwaardigheid van het verhaal wat te wensen overlaat staat de gameplay als een huis. Zo moet je continue afwegen welke wapens je waar inzet en wanneer je je resources gebruikt. Het is namelijk ook mogelijk ammunitie te craften bij een workshop, maar ook overal in de wereld, alleen kost het meer resources. Zo maak je steeds de afweging of je terug naar een safehouse moet gaan of dat je doorgaat en meer resources verbruikt die je allicht later meer nodig hebt om de zoektocht naar je dochter te succesvol te voltooien.

Eindconclusie

De game heeft een interessant verhaal wat helaas onderuit wordt geschopt door gebrek aan geloofwaardigheid, maar dan als nog houd je een dijk van een game in over die richting semi-open world gaat en meer naar stealth neigt. Zeker een stapje hoger dan het eerste deel. Alleen de horror fanaten zullen wat teleurgesteld worden. Tenzij ze met hetzelfde PlayStation probleem als mij te maken krijgen.

30 oktober, 2017

Beoordeling

81% Een toffe game, met een toffe setting, maar helaas geen horror survival meer

Trailer